Zamanla değişiyor aşklar bile,

Biz sanki aynı mı kaldık?

O eski duyguların yerini bencilliğimize bıraktık.

Kaybedince daha iyi anlıyor insan, eski şeylerin kıymetini

Son pişmanlık fayda etmiyor çoğu zaman,

Ayrılık daha çok koyuyor sonradan...

Gözyaşlarıma engel olamıyorum,

Bu aşk acısı hiçbir şeye benzemiyor,

Mutluymuşum gibi yapıyorum,

Alıştığımı zannediyorum,

Senin yerine hiçbir mutluluğu koyamıyorum.

İçimde kocaman bir boşluk aşk,

Geride kalanı acıtmıyor desen de eskisi kadar,

Belki de başka bir şekle büründü zamanla,

Ama biliyorum içimizde bir yerlerde,

Kanamaya devam eden,

Herşeyin başlangıcı ve sonlanışı,

Var oluş sebebimiz, kendimizden bile vazgeçişimiz,

Ruhumuza nefes veren, bize herşeyi sevdiren,

Çoğu zamanda nefret ettiren,

Son nefesimize kadar içimizde hissettiğimiz,

Adına aşk dediğimiz o duygu,

Nasıl ölebilir, nasıl bitebilir içimizde?

Kim ne derse desin aşk üzerine,

Onunla nefes alıp veriyorken hala,

AŞK ÖLMEDİ...

ŞAİR: SEMA YILDIRIM